Why Akbayan’s Kaka Bag-ao has to step down

Akbayan Rep. Arlene Bag-ao may have forfeited her position as partylist rep of Akbayan when she filed her certificate of candidacy as a member of the Liberal Party. Bag-ao is running for district representative in Dinagat. In her COC, it is clear she’s running under the Liberal Party. She was also recently appointed as congressional caretaker of Dinagat in the absence of its congressman. It was reported in the news that P140M in pork barrel funds were released while she was caretaker.

Sec 15 of the partylist law states that “any elected party-list representative who changes his political party or sectoral affiliation during his term of office shall forfeit his seat”.

The provision of the law is quite clear. There’s really no going around it.

Now if Rep. Bag-ao will say that dual-memebership is allowed, that she can be LP and Akbayan at the same time, then that exposes Akbayan’s duplicity. You can’t be marginalized on one hand and belong to the ruling party on the other. This is what we’ve been saying in the disqualification case vs Akbayan. The case of Rep. Bag-ao highlights the assertion that Akbayan is not a partylist representing the marginalized. It’s current rep in Congress is  member of and is running under the ruling party.

There is nothing wrong in stepping down now, just before the campaign period. When she steps down, the group’s next nominee can simply take her place. That is the proper thing to do. That is the principled thing to do. That is what the law requires.

Unless of course the caretaker role in Dinagat, and the PDAF that goes with it, has become more important than upholding the partylist law.

Rebyu: “Walang Sugat”, pero malalim ang tama

Isang zarzuela para sa kasalukyang panahon

 

Kapag tinanong mo ang mga kabataan ngayon kung anu ang ideya nila ng musical, malamang nakahulma ito sa mga programa tulad ng Glee o kaya’y yung mga broadway na dumadayo sa Pilipinas. Bibihira na siguro ang may alam sa zarzuela bilang isang porma ng teatro.

Kaya’t napapanahon ang pagtatanghal ng Walang Sugat ni Severino Reyes, sa direksyon ni Carlitos Siguon-Reyna. Pagkakataon itong ipakilala sa kasalukyang henerasyon ang zarzuela na dati nang bumighani sa mga manonood sa panahon ng kolonyalismong Kastila at Amerikano. Ang zarzeula ay isang dula na may mga awit at sayaw, malimit na tumatalakay sa pag-ibig bagama’t naka-konteksto sa mga panlipunang usapin at isyu. Halimbawa, ang mga kundiman tungkol sa magsing-irog, ay pumapatungkol din sa marubdog na pag-ibig sa bayan laban sa mga dayuhang mananakop.

 Pamilyar ang mga tema ng Walang Sugat, pagmamahalan sa gitna ng digmaan, sakripisyo, pagkawalay, at kontradiksyon ng indibidwal sa pamilya. Ito ang magdudulot ng magkahalong kilig at ligalig sa manonood. Sa payak na paghahambing, parang Glee  na subersibo; Romeo and Juliet na rebolusyonaryo.

Simple lang ang kwento ng Walang Sugat. Si Tenyong at Julia ay magkasintahan (at parang magpinsan din). Kumaharap ng matinding pagsubok ang kanilang pag-iibigan nang maaresto ang tatay ni Tenyong dahil sa mga pagkilos nito laban sa mga prayleng Kastila. Ang tatay ni Tenyong ay tinortyur nang matindi at nasa bingit na nang kamatayan nang abutan ni Tenyong at kanyang ina. Sa pagkamatay ng kanyang ama, si Tenyong ay nagpasyang sumama sa armadong pakikibakang inilulunsad ng Katipunan. Dito sila nagkahiwalay ni Julia.

Sa kanilang matagal na pagkawalay ay pinuwersa si Julia na ikasal sa ilustradong si Don Miguel. Bago ang nakatakdang kasal, pinahanap ni Julia si Tenyong sa dating alalay nito na si Lucas. Nahanap ni Lucas si Tenyong sa kampo ng mga rebelde at naipaabot ang masamang balita ng pwersahang pagpapakasal ni Julia kay Don Miguel. Pero bago pa man makatugon si Tenyong sa liham ni Julia, sinalakay ng mga Kastila ang kampo ng mga Katipunero. Nagkahiwalay si Lucas at Tenyong sa gitna ng labanan. Nakatanggap ng liham si Julia mula sa isang henral na malubhang nasugatan at nawawala ang batang Kapitan Tenyong.

Dumating na ang nakatakdang araw ng kasal at napilitan na rin si Julia na pumayag, sa pag-akalang patay na si Tenyong at sa kagustuhang hindi mapahiya ang kanyang ina. Engrandeng selebrasyon ang magaganap at nakatipon ang buong bayan. Pero bago mairaos ang seremonya, dumating si Lucas na may balitang nakita na si Tenyong pero agaw-buhay itong nakaratay sa katre. Dinala si Tenyong sa pinagdausan ng kasal ni Julia. Sa muling pagtatagpo ng magkasintahang sawi, hiniling ni Tenyong sa pari na, yaman din lamang na mamamatay na siya, ikasal na sila ni Julia. Sa pagkamatay daw ni Tenyong, maaari nang pakasalan ni Julia si Miguel.  Dahil mukhang matutuluyan na nga si Tenyong, pumayag na rin si Miguel sa kakaibang dying wish na Tenyong.

Kinasal si Tenyong at Julia ng paring Kastila. Matapos ang seremonya ng kasal, biglang tumayo si Tenyong, at lahat ay napamanghang sumigaw;  “Walang sugat! Walang sugat!”.

Ang pagsigaw na rin ang naiging senyales ng pag-aaklas ng taongbayan at pagkubkob ng mga rebolusyonaryo sa kabayanan. Inaresto ang mga prayle ang mga taga-suporta ng mga Kastila. Tagumpay na sana ang mga rebolusyonaryo nang sa kalayuaan ay biglang lumitaw ang imahe ng mga Amerikano, lulan ng kanilang barkong pandigma. Dinig sa malayo ang mga kanyon ng bagong dayuhang mananakop.

Nahati ang mga Pilipino. Ang mga ilustradong dating sunod-sunuran sa mga Kastila ay buong giliw na sumalubong sa mga bagong kolonyalista. Ang mga rebolusyaryong sina Tenyong, kasama si Julia, ay nanatiling hawak ang kanilang mga sandata.

Matatapos ang dula sa pag-awit ng “Bayan Ko”, at sa mensaheng patuloy ang paghihimagsik nina Tenyong. Iiwanan tayong medyo bitin, na parang di pa ganap na tapos ang kwento. Marahil ay sumasalamin ito sa tapos na pakikibaka para sa tunay at ganap na kalayaan mula sa paghahari ng dayuhan.

Ang huling eksenang ito ay orihinal na interpretasyon ng director na si Carlitos Siguion-Reyna, na sa unang pagkakataon ay nag-direct ng dula para sa entablado.

Para sa akin, rurok ng pagtatanghal ay ang pag-awit ng Bayan Ko, kapwa sa yugto nang magpasya na si Tenyong na lumahok sa armadong rebolusyon at sa pagtatapos ng dula kung saan nagpapatuloy pa rin sila sa pagrerebolusyon laban sa kolonyalismong Amerikano.

Sa Walang Sugat, ibinalik ang awit na Bayan Ko sa orihinal nitong anti-kolonyal na konteksto at pakahulugan. Halaw sa tulang Filipino na isinulat ni Jose Corazon de Jesus noong 1929– sa panahon ng kolonyalismong US– at nilapatan ng musika ni Constancio de Guzman, kilalang protest song ang “Bayan Ko”. Naging bahagi ito ng paglaban sa diktadurang US-Marcos hanggang sa EDSA 1. Sabi pa nga ng isang entry sa Wikipedia, “since the 1986 Revolution that toppled the Marcos government… the song has been associated with the Aquino family and their allies”.

Pero sa Walang Sugat, binalik tayo sa panahon ni Huseng Batute, kung saan ang pagnanasang malayang lumipad ay isang panawagan para sa ganap na paglaya mula sa dayuhang mananakop.

Tuwiran ang pagturan ng dula sa pangangailangan ng armadong paglaban kontra sa kolonyalismo. Bukod sa istorikal na batayan, ipinakita ng Walang Sugat ang pang-aabuso ng mga prayle, lalo na ang iligal na pag-aresto at tortyur ng mga bihag ng kumukontra sa Espanya. Ang partikular na tema ng pagrerebolusyon ay mananatili hanggang sa pinakahuli ng dula, nang hindi binitiwan nina Tenyong ang armas, kahit na ang mga ilustrado ay sumalubong na sa mga kolonyalistang Kano.

Isang ring mahusay at bagong aspeto ng dula ay ang salimbayan ng “masayang tagpo” ng paghahahnda ng mga pamilya para sa pagdalaw sa mga bihag, at ang malupit na pag-tortyur ng mga bihag sa utos ng mga prayle. Layon ng direktor na patingkarin ang “ilusyon” ng masayang pagkikita kontra sa realidad ng karahasan at tortyur.

Mahusay ang pagkakaganap ni Cris Villonco bilang Julia at ni Arman Ferrer bilang Tenyong. Si Cris Villongco, huli ko atang nakita sa mga anti-Arroyo rally sa Makati ilang taon na ang nakalipas. Malinaw ang kanyang bigkas sa mga linya at hindi matatawaran ang kalidad ng boses nya. Si Arman, ngayon ko lang napanood. Napahanga din ako sa boses nya. At hindi siguro madali yung ginagawa niya na masiglang nagwawagayway ng bandila habang ubos-kayang umaawit.

Mahusay din ang beteranong si Lou Veloso sa paggampan sa papel na Don Tadeo. Ilang dekada na sa teatro, telebisyona at pelikula si Veloso kaya medyo nadismaya ako nang ang reaksyon ng mga kabataan sa likod namin ay “sya yung fisherman sa Bourne Legacy”.

Naging matagumpay din ang unang tangka ni Direk Carlitos sa entablado. Ang anumang limitasyong teknikal at badyet ng produksyon ay nalagpasan naman ng husay ng paglalahad ng kwento. Kapansin-pansin halimbawa ang paggamit ni Carlitos ng contrast sa mga eksena ng pagdalaw sa bilanguan at tortyur ng mga bilanggo, gayundin ang pagsalubong ng mga ilustrado sa mga Amerikanong mananakop at ang paglaban nina Tenyong sa bagong kolonyalista. Ang mga ito’y sariling interpretasyon ng direktor para lalong tumining ang kabuluhan ng mga eksenang nabanggit.

Ang Walang Sugat ay nararapat na muling itanghal at mapanood ng mas malawak na audience. Tiyak kong maiintindihan at masasapul ito maging ng mga nakababatang henerasyong nasanay na sa mga dayuhang musical. Sa palagay ko’y mainam na mapanood ito, hindi lamang ng mga patron ng sining na dumadayo sa CCP, kundi maging ng ordinaryong mamamayan, mga manggagawa, magbubukid, mga maralita. May maaaring mahalagang ambag ang dula na ito sa pag-aangat ng makabayang kamulatang lubos na kailangan sa panahon ngayon. ###

Assert Philippine sovereignty vs China incursions and US intervention

On April 19, activists aligned with the national democratic movement are expected to picket the Chinese embassy in the Philippines. Prior to this, militant and anti-imperialist groups have expressed strong opposition to China’s bullying in Scarborough Shoal. A resolution opposing China’s incursions has been filed by progressive partylist groups in the House of Representatives. China’s latest statements however show that it is adamant in asserting its questionable claims on Scarborough Shoal.

We oppose in no uncertain terms the incursions and aggressive behavior of China towards Philippine territory. The aggressive moves are the undeniable results of China’s bourgeois leadership who now appear to have imperialist ambitions in the region.

As a matter of principle, the Filipino people must assert Philippine sovereignty and territorial integrity against all efforts to undermine them. In the same spirit, we staunchly oppose both the Aquino regime and the US when they use the dispute as justification for the expanded and increased presence of US troops in the Philippines. US intervention is also a violation of our national sovereignty. In fact, it is the US who has the worst track record in undermining Philippine sovereignty.

Meanwhile, we express solidarity with the oppressed peoples of China who are fighting China’s capitalist ruling class as well as US imperialist exploitation. At the end of the day, China’s bourgeois ruling elite and US imperialism, despite their contradictions, are united in advancing the interests of the capitalist class against the interests of the Chinese and Filipino oppressed classes.

As we fight efforts to undermine Philippine sovereignty on all fronts, we believe that both the Chinese and Filipino people share a common aspiration for genuine peace and development in the region.   

One year on: Aquino fares terribly in the fields of economy, governance, foreign policy and human rights

In his first year as president, Benigno Aquino III miserably failed to live up to his own hype and “change” rhetoric. The first year of the Aquino government saw the continuation of many of Arroyo’s economic policies along with continued subservience to foreign dictates, lackluster performance in going after the plunderers and human rights violators of the past, and increasing factionalism within his administration.

The so-called  “daang matuwid” has been panned because of the poor performance of the Aquino regime in the areas that count most for ordinary Filipinos. Aquino’s “daang matuwid” has turned out to be one full of roadblocks, expensive toll gates, potholes, and wrong directions.

Despite Aquino’s anti-corruption rhetoric, no charges have been brought against Gloria Macapagal-Arroyo. All the charges against GMA were filed by persons or groups outside the administration: anti-corruption crusaders, human rights groups and a Protestant church seeking justice for its members.

Aquino has not gone after the human rights violators in the AFP in the same way he had against some corrupt members of the military. He has not spoken about any of the important human rights issues such as the killing of top botanist Leonard Co, the abduction of 2 missing UP students, and the policy of extrajudicial killings within the AFP. He could have gone after Gen. Jovito Palparan in the same way he went after fromer AFP comptroller Gen. Carlos Garcia. Going after human rights violators does not appear to be a priority of the administration. His order to withdraw charges against the Morong 43 was brought about only by intense domestic and international pressure.

The regime’s inauguaration vow of “true and complete justice for all” has turned out to be selective and not thoroughgoing. The government has filed charges against some officials of the Arroyo regime but has not filed cases on many of the major scandals involving Arroyo herself, such as the NBN-ZTE scam, the election fraud of 2004, the fertilizer fund scam of 2004 and many others.

The first year of the Aquino government saw rising unemployment, poverty, hunger, inflation, and human rights violations. Job-generation relies mainly on foreign investments and foreign-funded infrastructure projects. The regime is nowhere near solving the unemployment problem faced by some 11.3 million Filipinos. Wage levels also remain very low, with Aquino categorically opposing any legislated wage hike.

May 2011 inflation reached 4.5%, higher than the last few months of the Arroyo regime. Aquino continues to resist calls for the scrapping of the VAT on oil even as pump prices have increased by P11/liter under his administration. Amid the worsening economic condition of the people, the government has only offered “pantawid” programs such as the Conditional Cash Transfer program and the “Pantawid Pasada”.  True to his haciendero background, Aquino has not mentioned land reform in any of his speeches or major policy pronouncements.

It must be stressed that the economic model being followed by Aquino today, no different from the model followed by almost all his predecessors, has failed to uplift the Philippine economy and its people. Aquino’s blind pursuit of economic liberalization, deregulation and privatization will only drive the country deeper in crisis.

Instead of adopting long-term pro-people solutions to the problems of the economy, the Aquino government has adopted a foreign-dependent economic framework, window-dressed with “pantawid” or stopgap social measures intended to pacify the public. Aquino, true to his landlord origins, has also not embarked on any meaningful land reform program, never even mentioning it in any of his major speeches.

What Aquino did was the repackaging of privatization programs of past regimes, now dubbed “Public-Private Partnership”.  As with past failed privatization projects, the public will be faced wih the prospect of higher rates and tariffs for services that will be operated by private investors. Instead of protecting consumers from the onslaught of high prices, the Aquino government has sought to guarantee private profits by implementing a regulatory-risk guarantee wherein private investors who are prevented by the courts from collecting tariff increases from conumers can instead collect from the government.

Aquino has adopted a foreign policy no different from the neo-colonial policy pursued by Arroyo. The regime continues to adhere to US dictates. There has been no official word on the outcome of the VFA review, despite an earlier campaign promise by the president. The termination of this one-sided agreement is now even more far-fetched as the regime desperately seeks US support and intervention in the Spratlys row. The Philippine government has hung on to the coat tails of Uncle Sam in the Spratlys dispute instead of adopting an independent policy and relying on diplomatic means.

The qualification for government appointments, by and large, depends on the association a nominee has with the president (kaklase, kabarkada, kabarilan), and not necessarily on competence and track record.

The slide in Aquino’s approval ratings has been as fast as his newly-acquired Porsche. His government’s dismissive attitude towards criticism and declining ratings shows that Aquino is just as capable of being insensitive as Gloria Macapagal Arroyo. The regime’s can-do-no-wrong attitude will be its own undoing.

As for Aquino’s human rights record, there have been 45 victims of extrajudicial killings under his regime. The internal security plan Oplan Bayanihan has not changed the policy of the AFP of targeting unarmed activists. If anything, Oplan Bayanihan merely sugarcoats the fascist counter-insurgency program started by Oplan Bantay Laya.

Aquino has given people reasons to protest and march for higher wages, decent jobs and housing, justice for rights victims, good governance and an independent foreign policy. On June 30, the first anniversary of the Aquino government, various groups will converge on Mendiola Bridge to press the regime for immediate economic relief and to protest Aquino’s anti-people and pro-imperialist policies. ###

Download Bayan’s powerpoint presentation via this link

http://www.bayan.ph/downloads/natsit-june2011.pptx

On the SC decision in the impeachment case vs Merceditas Guiterrez

Photo from Journal Online

Press Statement

February 15, 2011

Renato Reyes, Jr. BAYAN secretary general and impeachment complainant

The Bagong Alyansang Makabayan welcomes the decision of the High Court dismissing the petition of Ombudsman Merceditas Gutierrez and allowing the impeachment proceedings against her to proceed.

The decision is most welcome especially now that there are allegations of gross corruption and with the Ombdusman not fulfilling its mandate of going after corrupt officials. As we have seen in the plea bargain agreement with Gen. Carlos Garcia, the Ombudsman has not upheld the interests of the government and the people, especially in high profile corruption cases. The people desire truth and justice but the Ombudsman has failed to deliver.

As impeachment complainants, we look forward to the resumption of the hearings at the House of Representatives. We will be preparing for the presentation of evidence as the Justice Committee begins the phase of determining probable cause for the impeachment complaint. We hope that this process reaches its logical conclusion and that the impeachment complaint will reach the Senate for trial.

The impeachment complaint, if successful, would be a historic first for the Ombudsman. It would surely test the accountability of government institutions under the Aquino government. This is a political process and would require the full support of the allies of Aquino at the Lower House. ###

Wikileaks PH update: Philippine facilities among list of “critical US infrastructure”

Wikileaks recently disclosed a long list of pipelines, cables and assets that the US government considers “critical infrastructure” and “key resources”. The US Patriot Act defines “critical infrastructure” as “systems and assets, whether physical or virtual, so vital to the United States the incapacitation or destruction of such systems and assets would have a debilitating impact on security, national economic security, national public health or safety, or any combination of those matters”.  The Homeland Security Act meanwhile defines key resources as “publicly or privately controlled resources essential to the minimal operations of the economy and government.”

The memorandum was relesed on February 2009 and was classified SECRET-NOFORN (not for foreign nationals) and originated from US Secretary of State Hillary Clinton. The memo sought information from US embassies worldwide on critical infrastructure and key resources abroad that may be vulnerable to attacks. It also included a 2008 list of critical infrastructure and key resources to guide embassies in determining new information. The list is updated yearly as part of the Department of Homeland Security’s National Infrastructure Protection Plan

Critical infrastructure located in the Philippines includes the C2C Cable Network undersea cable landing in Batangas and the EAC undersea cable landing Cavite.

The EAC-C2C network is an “integrated state-of-the-art fiber optic submarine cable network spanning 36,800 kilometers between Hong Kong, China, Korea, Japan, Taiwan, the Philippines and Singapore. EAC-C2C has a design capacity of 20.48 Tbps” according to the website of its mother company Pacnet.

Other critical sites worldwide include hyrdoelectric plants, pipelines, mining and chemical factories and pharmaceutical companies producing vaccines.

The US government slammed the disclosure as “irresponsible” saying that in endanger the US and other countries hosting the facilities.

Steve Aftergood, director of the Federation of American Scientists’ Project on Government Secrecy thinks there may be no greater danger now than before the list was released. “My own opinion is that there’s no shortage of potential targets that hostile actors might find interesting, and they don’t need a State Department list to assist them,” he told the blog Threat Level. ###

November 19 Paid Ad for the release of the Morong 43

This came out today on page 18 of the Philippine Daily Inquirer. Political leaders crossed party lines, religious groups, artists, lawyers, academicians and activists were all united in calling on Pres. Aquino to  ”FREE the 43!”

CLICK ON IMAGE TO VIEW PAID AD  IN PDF FORMAT (actual size)

Sa huling mga araw ni Alex

Pumanaw si Alexander Martin Remollino noong ika-3 ng Setyembre, sa gabing nakatipon ang kanyang mga malalapit na kaibigan para mag-alay ng mga tula at tulong para sa kanyang agarang pag-galing. Sa panahong kinaharap ni Alex ang pinakamatinding pagsubok ng kanyang buhay, binibigkas ng mga kasama’t kaibigan ang mga taludtod ng mga akdang naipon ni Alex sa mahabang panahon ng pagsusulat at pakikibaka.

Huwebes, Agosto 26 nang mapansin ng mga kasama na maputla si Alex at hindi maganda ang pakiramdam. Dinala sya ng mga istap ng

Bayan sa East Avenue Medical Hospital para magpatingin. Di agad makukuha ang lab tests nya. Noon gabing iyon ay kinamusta ko siya. Sinabihan na siya ng mga kasama na huwag muna pumasok para makapagpahinga. Sa kanyang text message, naroon ang kanyang labis na panghihinayang sa mga araw na kanyang ililiban at pag-aalala sa mga gawaing mabibinbin. Hinahabol nya kasi ang deadline para sa publikasyon ng Bayan.

Hindi na pumasok sa opisina si Alex noong Biyernes, Agosto 27. Inaalagaan siya ni Becca dahil hirap na rin siyang umuwi pa sa Laguna.

Hapon nang makatanggap kami ng tawag na nahihirapang huminga si Alex at kailangan na siyang dalhin sa ospital. Dinala siya sa ER ng

PGH.

Habang nasa ER ay kinailangan niya ng oxygen mask para makahinga. Hirap na talaga siyang huminga. Kinunan siya ng blood test. Tinignan ang blood sugar levels nya. Di agad rumehistro sa device na ginamit. Masyadong mataas ang level. Gumamit pa ng test sa laboratoryo para malaman na ang blood sugar level niya ay sampung ulit ang taas sa normal. Doon lang namin nalaman na may diabetes si Alex.

Ang unang mga oras sa ER ay inilaan para ma-stabilize ang blood sugar levels ni Alex. Bukod doon, may x-ray results na nagpapakita na may impeksyon siya sa lungs. Di pa tiyak noon kung anung klaseng impeksyon, kung fungal ba o bacterial.

Madaling araw nang kinailangang ilagay sa respirator si Alex dahil hirap na talaga sya huminga. Masakit para kay Becca na makita ang pag-intubate kay Alex. Di na niya mapigil na maiyak dahil sa nakikita niyang hirap na pinagdadaanan ni Alex sa mga oras na iyon.

Ilang oras pa ang hinintay namin, unti-unting bumaba ang blood sugar levels ni Alex. Pilit naman niyang inaalis ang tubo na nasa bibig at lalamunan nya. Kinailangan namin siyang bantayan magdamag at pigilan sa pag-alis ng tubo. Dumating sa puntong tinatakot na namin sya, kunwari ako yung isang ka-opisina ni Alex; ginagaya ko ang malalim na boses: “Bok, wag mo tangglin ang tubo”.   Ang positibo lang siguro noon, lumalaban ang katawan ni Alex.

Umaga na nang nakalipat si Alex sa isang kwarto sa PGH, kasama ang respirator. Nakakadilat si Alex pero mahina ang katawan. Tuloy-tuloy ang bigay ng insulin sa kanya para ma-stabilize ang kanyang blood sugar. Sa buong panahong ito ay hindi sya iniwan ni Becca.

Bumalik ako sa ospital nang sumunod na araw, kung kailan ililipat na sa ICU si Alex para ma-obeserbahan nang mas mabuti ng mga nars at duktor. Nakakakilala na siya ng mga dalaw. Sina Stum at Roma dumalaw nung hapon, may dalang cartolina, pentel pens at paper bag. Gumawa sila ng get-well-soon na “card” na may puppet na “Free the 43”. Sinamahan namin si Alex hanggang makalipat sa ICU. Nagpaalam kami. Ibinalik niya ang kaway namin. Mukhang kahit papaano masaya siya na nandoon ang mga kaibigan niya, bagama’t hindi niya na yata naaalala ang mga kaganapan sa ER. Naka-intubate pa rin sya nang mga panahong iyon kaya di pa kami makapag-usap. Tumatango lang siya bilang pagsang-ayon.

Lunes, nasa rally kami para sa mga desaparecidos. Patuloy na binabantayan ni Becca at ng mga kasama si Alex. Ilang araw pa ang ilalagi niya sa ICU para makumpleto ang mga tests.

Martes nang tila unti-unting bumubuti ang lagay ni Alex. Nagsisimula na siyang magsulat ng mga requests nya. Naka-intubate pa rin sya.  Inaasikaso na namin ang tulong para sa ospital. Malaki ang naitulong ng Anakpawis at Bayan Muna para maitawid ang mga gastos sa ospital.

Miyerkules nang dalawin namin siya ni Abby sa ICU. Maganda disposisyon nya. May board at pad sya para sa pagsusulat ng mga requests nya. Naikwento namin na may benefit gig para sa kanya, at kung kaya nya, magpadala sya ng maikling mensahe. Medyo istable na ang lagay ng kanyang blood sugar sa mga panahong iyon. Bakas sa kanyang mga mata ang pasasalamat sa naging tugon at pagtulong ng mga kasama sa panahong humarap sya sa matinding karamdaman.

Nagbiruan kami na baka di niya abutan ang special screening ng SIGWA sa Robinson’s Ermita dahil naka-confine pa sya sa ospital. Pero nagkaisa kami na itatakas namin siya sakay ng wheelchair palabas ng PGH papunta ng Robinson’s. Natawa si Alex at nag beep-beep ang mga aparato na nakakabit sa kanya. Minabuti namin na huwag na munang patawanin masyado si Alex dahil nakakatakot ang mga tunog ng aparato.

Huwebes, nagpulong kami sa Bayan, nag-tokahan kung sino ang magbabantay kay Alex. Noong Biyernes, sina Glades at Ryan ang magbabantay. Bumubuti pa rin ang lagay ni Alex, dahil nagiging mas istable ang blood sugar nya. Pero inaalam pa ang ibang sakit o ang mga posibelng impeksyon. Mahina na kasi ang immune system ni Alex noong mga panahong iyon.

Dumalaw sina Glades at Ryan noong Biyernes, dala ang mga bagong kwento at ang bagong libro ni Joi Barrios – isang koleksyon ng mga tula. Binasahan nila ng tula si Alex. Wala na siyang tubo noon. May pagsisikap nang kumain ng lugaw. Pero sinabi din niyang nahihirapan siyang huminga. Naka-standby ang oxygen mask niya sakaling mahirapan syang huminga. Dumalaw din si Beng at nagkausap sila ni Alex. Di

nga daw niya naaalala ang mga kaganapan sa ER nung naunang Biyernes.

Nagkita-kita na kami sa Taumbayan sa Kamuning noong gabing iyon para sa benefit gig. Nandoon ang miyembro ng KM64, si Axel, si JL, si Koyang at ang buong istap ng Bulatlat, mga kaibigan, mga kasama. Naihabol ni Glades ang mensahe ni Alex, nakasulat gamit ang pentel pen ni Stum at tatlong pilas sa notepad ni Glades. Tila nanginginig ang mga kamay na sumulat, pero nababasa naman. Positbo ang vibes ng mga tao, dala nga ng may mga mabuting balita na natatanggap kaugnay ng kalagayan ni Alex. Nabuo na nga rin ang FB page na “Alkansya para kay Alex” para sa agarang pagbuti ng kanyang kalagayan. Tiwala ang lahat na malalagpasan ni Alex ang pagsubok na iyon.

Binasa ko ang maikling liham sa pagtitipon. Sinabi ni Alex na mangha ang mga doktor at nars sa mabilis na pagbuti ng kanyang kalagayan. Sa pagwawakas ng mensahe nya, nabanggit ni Alex na may duda siya sa pagbibigay ng importansya sa sarili. Di raw siya sigurado na mardaming dadalo sa kanyang benefit gig. Pero sa huling linya, naisip niya na “importante din pala ako. =)” Di mapigil ng mga tao ang matawa at magpalakpakan.

Bago mag alas-9 ng gabi, nakatanggap kami ng text message mula kay Becca. Si Alex ay kailangan daw uli lagyan ng tubo dahil nahihirapan huminga. Maya-maya, isa pang text, si Alex, binibigyan na ng CPR.

Di na namin tinapos ang gig. Dumiretso na kami sa PGH, pero masama na ang kutob namin. Nasa E. Rod pa lang kami nang matanggap namin ang text message na nag-flatline na si Alex at sinisikap nang i-revive ng mga duktor. Umasa kami na kaya pang i-revive si Alex.

Habang binabagtas namin ang Aurora Blvd. papuntang Nagtahan Bridge, nakatanggap kami ng tawag na mahigit 30 minuto nang pinipilit i-revive si Alex. Di na kinakaya. Ilang sandali pa, nag-text si Becca: “Alex just died”.

Di ko alam kung paano ako patuloy na nakapagmaneho ng sasakyan. Nag-iiyakan na sa loob ng kotse. Tumawag na sina Beng at Abby sa mga kasama, sa mga nandoon pa sa Taumbayan na wala pang balita sa nangyari. Nahagilap si Stum sa telepono. Nakalimutan naming si Aris, kapatid ni Alex, ay nasa Taumbayan din. Kailangan siyang kausapin agad hinggil sa nangyari.

Sa kwento ni Stum, hindi nila magawang ibalita sa lahat ang nangyari kay Alex. Si Jigz ng Karapatan ang nag-anunsyo na pumanaw na si Alex.

Nakaabot kami sa PGH, inabutan namin si Becca sa silid ni Alex. Parang hindi kami makapaniwala na nandoon ang katawan ni Alex, walang buhay. Isang linggo pa lang ang nakaraan nang dalhin namin siya sa PGH. Nung hapon lang ay nakakausap pa siya ng mga kasama.

Hirap ang baga ni Alex. Sa tantsa ng doktor, yung ang pangunahing dahilan ng kanyang pagpanaw, kasama sa kumplikasyong dulot ng diabetes. Bagama’t tila bumuti ang kalagayan ng kanyang blood sugar, di na bumuti ang lagay ng kanyang baga.

Labis ang pighati ni Becca sa mga nangayari. Walang duda sa amin na mahal na mahal ni Becca si Alex. Siya ang nag-alaga at nagtaguyod at nagbigay ng lakas ng loob kay Alex sa panahon ng matinding karamdaman. Lagi naming sinasabi na sobrang swerte ni Alex kay Becca. Nakita namin iyon noong mga araw na nasa ospital si Alex. Nakatakda sana silang ikasal sa susunod na taon.

Nagdatingan na ang mga taga-Bulatlat, kasama sina Jo, Jordan, Mau at ang kapatid ni Alex na si Aris. Maya-maya ang mga taga-Bayan, YS, mga taga-simbahan ay dumating na rin. Di na mapigilan ang dalamhati ni Becca at ng mga taong nakatipon sa maliit na silid at corridor ng PGH.

Alas kwatro ng umaga nang inihatid namin si Alex sa morgue. Dumaan kami sa parehong mga lagusan sa ER kung saan nagsimula ang pamamalagi ni Alex sa PGH. Eksaktong isang linggo na ang lumipas nang unang dinala doon si Alex. Ngayon ay wala na siya.

Noong umaga ding iyon ay ginawa ang autopsy. Malalaman ang depinidong resulta sa loob ng ilang araw.  Pero ang diabetes at ang impeksyon sa baga ang pangunahing tinitingnang sanhi ng pagkamatay ni Alex. Hanggang sa panahong iyon, di pa na -diagnose na may diabetes si Alex.

Gabi pa lang nang bumaha sa FB ang mga parangal at mga mesahe ng pagdadalamhati at pakikiramay.

Pumanaw si Alexander Martin Remollino noong ika-3 ng Setyembre, sa gabing nakatipon ang kanyang mga malalapit na kaibigan para mag-alay ng mga tula at tulong para sa kanyang agarang pag-galing. Sa panahong kinaharap ni Alex ang pinakamatinding pagsubok ng kanyang buhay, binibigkas ng mga kasama’t kaibigan ang mga taludtod ng mga akdang naipon ni Alex sa mahabang panahon ng pagsusulat at pakikibaka.

Malaking kawalan si Alex. Labis na kalungkutan ang nararamdaman natin sa kanyang paglisan. Sa ating mga naiwan niya, ang pinakamataas na parangal na maibibigay natin ay ang pagpapatuloy ng kanyang mga nasimulang gawain: sa pamamahayag, sa panunula, at sa puspusang pakikibaka para bayan.

Laging mananatiling buhay si Alex, hangga’t may mga nangangahas mamahayag ng totoo, bumigkas ng marubdob, at kumilos ng tapat para sa bayan. ###

TIMELINE OF THE LUISITA DISPUTE

(Based on THE CONTINUING SAGA OF THE FARMWORKERS OF HACIENDA LUISITA by Atty. Jobert Ilarde‐Pahilga, executive director, Sentro Para sa Tunay na Repormang Agraryo (Sentra) and campaign officer of National Union of Peoples’ Lawyers (NUPL)

1957 – Jose Cojuangco Sr., buys majority shares of the Central Azucarera de Tarlac (CAT), including the 6,453‐hectare Hacienda Luisita from the Spanish company Compania General de Tabacos de Filipinas (Tabacalera) through a loan from the Central Bank. The CAT and hacienda are transferred to Cojuangco’s

Tarlac Development Corporation (TADECO), an agricultural corporation.

May 7, 1980 – Marcos government files a case against TADECO before the RTC of Manila for

specific performance to compel defendants TADECO, and the heirs of the late Jose Cojuangco, Sr. to turn over “Hacienda Luisita” to the Ministry of Agrarian Reform for the purpose of subdivision and sale at cost to “small farmers” or “tenants”.

December 2, 1985 – Manila RTC renders a decision that orders the Cojuangcos to transfer control of Hacienda Luisita to the Ministry of Agrarian Reform, which will distribute the land to small farmers after compensating the landowners P3.988 million

March 17, 1988 – the Cojuangcos elevate the case to the Court of Appeals which was docketed as CA G.R. 08634. The Solicitor General, CB governor and the Department of Agrarian Reform (DAR) file a motion to dismiss the civil case against the Cojuangcos pending before the Court of Appeals on the ground that Hacienda Luisita would be covered by agrarian reform.

May 18, 1988 – Court dismisses the case against the Cojuangcos

May 9, 1989 – The landowners, along with then DAR Secretary Philip Juico, Tarlac governor and the mayors of Tarlac City, Concepcion, and La Paz, the three municipalities covering the hacienda, hold referendum among Luisita farm workers to present the SDO. Thereafter, Juico, Tadeco and HLI sign Memorandum of Agreement on the SDO.

May 11, 1989 – HLI is designated as the SECOND PARTY to which the TADECO has transferred and conveyed the agricultural portions of Hacienda Luisita and other farm‐related properties in exchange for shares of stock of the farm workers

September 1, 1995 – the Sangguniang Bayan ng Tarlac reclassifies 3,290 hectares of Hacienda Luisita from agricultural to commercial, industrial and residential purposes

August 14, 1996 – DAR approves the conversion of 500 hectares of the 3,290 hectares of reclassified Luisita land and has already been converted into the Luisita Industrial Park

September 28, 2003 – Elections for farm workers’ and supervisors’ representatives to the HLI Board of Directors only 15.26% of the shares voted thereof. Around 95% of the farm workers boycotted the elections as a protest to the SDO and because the four board seats were useless against seven management seats.

October 14, 2003 – the Supervisory Group of Hacienda Luisita, Inc. files petition before the DAR to revoke SDO, saying the HLI was not giving them dividends, their  1% share in gross sales and 33% share in the proceeds from the conversion of 500 hectares of land. They likewise cite other violations by the HLI of the MOA and that their lives have not improved contrary to the promise and the rationale for the adoption of the SDO.

October 7, 2003 – More than a thousand farm workers gather to protest the SDO, land‐use conversion, joblessness at the hacienda

December 4, 2003 – Around 80% of the 5,339 farm workers at the hacienda through their organization, AMBALA, file a petition to DAR to nullify and rescind the SDO and to stop land‐use conversion at the hacienda

October 1, 2004 – Illegal dismissal of 327 farm workers belonging to ULWU

November 6, 2004 – Members of the Central Azucarera de Tarlac Labor Union (CATLU) and members of the United Luisita Workers’ Union (ULWU) simultaneously stag a strike and block the mill’s Gate1 and Gate 2. The strike arose from the deadlock in the negotiations for a collective bargaining agreement (CBA) between CATLU and HLI (HLI).

November 16, 2004 – Violent dispersal of striking workers leave seven (7) dead, scores were injured. This has been known as the infamous Hacienda Luisita Massacre

November 22, 2004 – the DAR issues Special Order No. 789 which called for the strengthening of the Task Force Stock Distribution Option through the PARC Secretariat

November 25, 2004 – The DAR task force stock distribution, later renamed Task Force Luisita, convenes for the first time to discuss the petitions by Luisita supervisors and farm workers. Prior thereto, HLI filed with the DAR its answer to the petition/protest filed by the supervisory group.

March 15, 2005 – DAR deploys 10 teams to 10 barangays within the hacienda to conduct focus group discussions with 453 farmers concerning their understanding of SDO, the supposed benefits thereof, the home lots and other provisions of the agreement, their recommendations on the SDO, and to determine whether there is truth to the allegations of the farm workers that they have been pushed deeper into the quagmire of poverty by the SDO and MOA.

July 2005 – Task Force Luisita submits its report on findings and recommendations to DAR Secretary Nasser C. Pangandaman especially as regards the investigation conducted on March 15, 2005

August 2005 – Pangandaman creates a special legal team to review the legal issues in the task force’s report

September 23, 2005 – DAR special legal team submits its terminal report on the two petitions, recommending the revocation of the 16‐year‐old SDO agreement in Hacienda Luisita

December 23, 2005 – PARC issues Resolution No. 2005‐32‐01 which recalled/revoked the SDO plan of TADECO/HLI and placed the lands subject SDO plan under the compulsory coverage scheme of the CARP

January 3, 2006 – HLI files its motion for reconsideration of the said resolution

February 2006 – Despite the pendency of the Motion for Reconsideration it has filed, HLI files a petition for certiorari and prohibition against the PARC et al., before the Supreme Court

May 3, 2006 – PARC denies the motion for reconsideration of HLI

June 2006 – Supreme Court issues a Temporary Restraining Order (TRO) which enjoins PARC and DAR to implement/execute the resolution revoking the SDO

July 2010 – Supreme Court sets case for oral arguments

August 3, 2010 – SC moves oral arguments to Aug. 18

August 6, 2010 – HLI and unauthorized representatives of AMBALA and ULWU sign compromise agreement

August 11, 2010 – HLI submits compromise agreement to Supreme Court for its approval

GABAY SA PAGTALAKAY: Hacienda Luisita at ang Compromise Agreement

Inihanda ng Bagong Alyansang Makabayan

13 Agosto 2010

Ilang araw bago ang oral arguments sa Korte Suprema kung saan pag-uusapan at pagdesisyunan ang usapin ng Stock Distribution Option  (SDO) sa Hacienda Luisita, naghain ng “compromise agreement” ang Hacienda Luisita Inc. (HLI) management para lutasin diumano ang matagal nang sigalot sa hacienda.

Sa ilalim kasi ng SDO, stocks sa halip na lupa ang ipinamahagi sa mga magbubukid. Makakatanggap lamang sila ng dibidendo o kita depende sa dami ng hawak nilang stocks. Ang dami ng stocks ay nakabatay sa dami ng “man-days” o trabahong nagagawa ng isang magbubukid sa isang taon. Sa pagliit ng bilang ng “man-days” ay halos walang nakukuhang benepisyo ang mga magbubukid; isang dahilan ng pagputok ng welga noong 2004.

Taong 2003 nang magsampa ang mga magbubukid ng HLI ng petisyon sa Department of Agrarian Reform (DAR) para ibasura ang SDO. Matapos ang 2004 welga, sa bisa ng pakikibaka ng mga magbubukid at manggagawa, pinawalang bisa ng DAR at ng Presidential Agrarian Reform Council (PARC) ang SDO ng Luisita noong Disyembre 2005. Ibig sabihin ay kailangang tuwirang ipamahagi na ang lupa sa mga magbubukid sa ilaim ng Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP). Kinuwestyon naman ito ng HLI sa Korte Suprema noong Pebrero 2006 at nakakuha sila ng Temporary Restraining Order (TRO) laban sa PARC noong Hunyo 2006. Matapos ang apat na taon, didinggin na sa wakas ng Korte Suprema ang kasong ito.

Pero bago pa man mangyari ito, lumitaw na ang tinaguriang “compromise agreement”.  Pinapipili ang mga magsasaka at manggagawang bukid sa pagitan ng pananatili bilang stock-holder sa ilalim ng SDO o pamamahagi ng lupa.

Matapos ang “referendum,” karamihan sa mahigit 10,000 magsasaka at manggagawang bukid ang pumili sa pananatili ng SDO. Noong ika-11 ng Agosto ay ipinasa ng HLI management ang nasabing kasunduan sa Korte Suprema upang hilingin na ito na lamang ang pagdesisyunan sa halip na ang ligalidad at kawastuhan ng SDO ng HLI.

Ano ang nilalaman ng Compromise Agreement?

Pinapapili sa compromise agreement ang mga magsasaka at manggagawang bukid sa pagitan ng lupa o pagpapatuloy ng SDO. Kung lupa ang pipiliin ng mga magsasaka, ipamamahagi ng HLI management ang bahagi ng lupa mula sa 4,201 ektarya ng lupain na nakalaan sa agrikultura. Tinatayang 33% lang nito o 1,300 ha ang nakalaan sa “pamamahagi”. Ang laki ng lupang matatanggap ay batay sa laki ng hawak na shares ng magbubukid. Tinatayang 139 magsasaka pa lamang ang sumuporta dito. Sa kabilang banda, ang pagpili naman ng SDO ay ang pananatili ng dati nang kaayusan sa loob ng Hacienda Luisita: ang “no work, no stock policy,” ang P9.50 neto sa arawang sahod, land-use conversion at iba pang di makatarungang patakaran.

Kalakip ng pagpapapirma sa compromise agreement ay ang pangakong suportang pinansyal na aabot sa P150 milyon. Ayon sa mga magsasaka, nangako ang management na maaari silang makatanggap nang hanggang sa P150,000 kung pipirma sila sa kasunduan. Subalit ayon sa mga ulat, sa unang bahagi ng pamamahagi ng financial assistance package na nagkakahalaga ng P20 milyon, may nakatanggap lamang ng pagitan ng P1 hanggang P500. Ang isang nagtrabaho ng 20 taon sa hacienda ay nakakuha lamang ng P2,000. Sa mga ulat sa media, pinakamalaki nang natangap ang P9,000. Ang laki ng matatanggap na “tulong” ay nakabatay din sa laki ng shares of stock na hawak ng mga magbubukid sa ilalim ng SDO. Ang natitirang P130 milyon ay sinasabing ipapamahagi kapag naaprubahan ng Korte Suprema ang compromise agreement.

Sinu-sino ang mga pumirma sa Compromise Agreement? Nagkaroon ba ng tamang representasyon ang mga magsasaka at manggagawang bukid sa pagpapatibay nito?

Hindi mga tunay na lider at kinatawan ng mga organisasyon ng magbubukid ang pumirma sa kasunduan: Noel Mallari para sa Alyansa ng mga Mangagagawang Bukid ng Hacienda Luisita (AMBALA); Edilfonso Pingol para sa United Luisita Workers Union (ULWU).

Walang otoridad mula sa mga magsasaka at manggagawang bukid ang mga nabanggit upang sila ay irepresenta at makipagkasundo sa Hacienda Luisita management.

Si Mallari, halimbawa, ay hindi kailanman naging tagapangulo ng AMBALA. Siya ay naging pangalawang pangulo noong panahon ni Rene Galang bilang tagapangulo. Tinanggal siya bilang miyembro ng AMBALA dahil sa mga lihim na pakikipag-usap at pakikipagkasundo nya sa Hacienda Luisita management. Muling lumitaw si Mallari matapos ang HLI massacre, bilang presidente ng FARM Luisita. Sa akwtal na petisyon sa Korte Suprema, si Mallari ay kinatawan ng FARM hindi ng AMBALA. Pero lumalabas ngayon na maging ang FARM ay hindi rin sang-ayon sa Compromise Agreement.

Si Felix Nacpil ang kasalukuyang tagapangulo ng AMBALA.

Dating pangalawang pangulo ng ULWU si Pingol, subalit hindi siya binigyan ng basbas ng mga miyembro ng unyon na pumirma sa kasunduan para sa ULWU. Ang tumatayong pangulo sa kasalukuyan ay si Lito Bais. Si Pingol ay matagal nang nakipagsabwatan sa management.

Bakit huwad na kasuduan ang Compromise Agreement?

Mapanlinlang ang compromise agreement na inihain ng HLI management. Naka-disensyo ito para ma-pwersa ang mga magbubukid na piliin ang SDO. Gamit ang mapanlinlang na “financial assitance”, pangako ng empleyo kasama na ang intimidasyon, nakuhang papirmahin ng management ang mayorya ng magbubukid para sa SDO. Iilan lang ang pumili ng pamamahagi ng lupa. Ginamit ng management ang manipulasyon ng kahirapan ng mga magbubukid.

Ang lawak ng lupaing ipapamahagi ay 33% ng lupaing agrikultural, o 1,300 ektarya ng 4,102 ektraya na tinatanman ng tubo. Kakarampot na bahagi lamang ito ng 6,453 ektrarya ng lupa na saklaw ng reporma sa lupa. Kapag pinili ng magsasaka ang lupa, walang katiyakan kung gaano ito kalaki o kung saan ang lokasyon nito.

Ang laki ng lupa na matatanggap ng isang magsasaka ay katumbas ng kanilang hawak na shares of stock. Ang isang magsasakang may limang shares of stock, halimbawa, kung pipiliin ang lupa, ay baka tumanggap lamang ng lupa sa paso.

Nalantad din ang kahungkagan ng tinatawag ng “financial assistance” nang makatanggap ng kakarampot na “tulong” ang karamihan sa mga pumirma sa huwad na kasunduan.

Ang pananatili ng SDO ay nangangahulugan ng pananatili ng mga di makatarungang pagtrato sa mga magsasaka ng Hacienda Luisita.

Ipinapatupad sa ilalim ng SDO ang “No work, no stock!,” na nangangahulugan na ang shares of stock na matatanggap ng isang manggagawang bukid ang naaayon sa bilang ng araw ng kanyang pagtatabaho o ang tinatawag na “man days”. Ang magtatakda ng man days ay ang HLI Management. Sa kasalukuyan, kadalasang tatlong araw lamang kada linggo ang binibigay na trabaho sa karamihan sa mga nasa hacienda. Ang mga manggagawang bukid na umalis o tinanggal sa trabaho ay hindi na makakatanggap pa ng shares of stock. May mga seasonal na manggagawang bukid naman na binigyan ng tig-isang stock para lamang matawag silang stockholder bagama’t walang kwenta ang hawak nilang stock.

Ayon sa mga tala, mahigit piso lamang ang halaga ng bawat isang stock.

Labag din sa batas ang land-use conversion na ginagawa ngayon sa malaking bahagi ng lupain ng Hacienda Luisita. Maging sa ilalim huwad na CARP, ang mga lupa na nasa ilalim ng repormang agraryo ay maaari lamang gamitin para sa agrikultura. Tinatayang daang ektraya ng lupain ng hacienda ang pinaplanong i-convert para sa residential, commercial at industrial na gamit.

Mapanlinlang at mapagsamantala din ang ilan sa mga probisyon ng compromise agreement, kabilang ang waiver sa mga kasong isinampa laban sa HLI management sa paglabag nito sa 1989 SDO. Nakasulat din sa kasunduan na hindi na maaring maghabol o makapagsasampa ng kaso ang mga magsasaka maging sa maaaring paglabag ng HLI management sa kasunduan sa hinaharap.

Hindi na rin maaaring habulin ang mga lupaing napasailalim sa land use conversion, katulad ng 500 ektarya ng lupa ng RCBC na  ibinenta sa halagang P750 milyon subalit hindi nabahagian ang mga magsasaka.

Sa ilalim din ng kasunduan ay may “right of first refusal” o ang karapatang magdesisyon ng HLI management para sa mga magsasaka kaugnay ng mga transaksyon papasukan nito. Kung magdesisyon ang magbubukid na ibenta sa lupa, ang HLI ang unang may karapatan sa pagbili nito. Maaaring humantong ito sa rekonsentrasyon ng lupa sa kamay ng HLI management.

Maliban sa hindi pagiging patas at mapanlinlang ng compromise agreement, gumamit ang HLI ng malawakang militarisasyon para sagkaan ang pagkilos ng mga magbubukid at takutin sila para pumirma.

Ano ang magiging epekto ng compromise agreement sa gaganaping oral arguments sa Agosto 18?

Dinisenyo ang compromise agreement upang sapilitang panigan ng mga magsasaka ang SDO. Sinasamantala nito ang naghihikahos na kalagayan ng mga magsasaka para pangunahan ang magiging desisyon ng Korte Suprema ukol sa ligalidad ng SDO at pigilan ang nararapat na pamamahagi ng lupa sa mga magsasaka.

Noong Disyembre 2006, naglabas ng desisyon ang Presidential Agrarian Reform Council na nagbabasura a SDO ng HLI matapos nitong makita na hindi sumunod sa batas ang Hacienda Luisita management sa pagpapatupad ng CARP at bagkus ay lumabag pa sa maraming probisyon nito, na naging sanhi na labis na paglala ng hirap nang kalagayan ng mga magsasaka.

Sa kabila ng higit dalawang dekadang pagpapatupad ng SDO, hindi pa rin nagagarantiyahan ang tatlong porsyentong bahagi ng magsasaka sa kita sa produksyon (gross sales from the production) kada taon ng hacienda, at ang profit share na katumabas sa 10% ng net profit after tax na mga benepisyo ng mga magsasaka bilang stockholders. Hindi rin binibigay ang mga dibidendo mula sa kita ng Hacienda Luisita Inc., na dapat ibigay sa mga magsasakang may hawak ng stocks.

Suportahan ang magsasaka ng Hacienda Luisita! Ibasura ang Compromise Agreement!

Kung kikilalanin ng Korte Suprema ang kasunduan, mababalewala ang desisyon ng Department of Agrarian Reform at ng Presidential Agrarian Reform Council na sumasang-ayon na ipamahagi ang 6,453 ektaryang lupain ng Hacienda Luisita  sa mga magsasaka. Gagawin din nitong legal ang SDO bilang iskema ng repormang agraryo, sa kabila pagiging maanomalya at hindi makatarungan nito.

Magpapatuloy rin ang mga pagsasamantala na naranasan ng mga magsasaka at manggagawang bukid tulad ng mababang sahod na umaabot lamang sa P9.50 kada araw na siyang naging dahilan ng malawakang protesta noong 2004, na nauwi sa pagkamatay ng pitong tao sa tinaguriang Hacienda Luisita massacre.

Tuluyan na nitong hahadlangan ang adhikain para sa tunay na reporma sa lupa, hindi lamang ng mga magsasaka at manggagawang bukid sa Hacienda Luisita kundi maging sa 11 iba pang lupain na nasasailalim sa SDO sa buong bansa.

Malaking hamon at pagsubok sa bagong gobyernong Aquino ang isyu na ito dahil ang HLI ang simbolo ng kabiguan ng reporma sa lupa sa bansa. Una nang nakalusot nag HLI sa repormang agraryo noong panahon ni Pangulong Corazon Aquino. Nanganganib na makalusot muli ito sa ilalim ng rehimen ni Benigno Simeon Aquino III. Ang kanyang kawalan ng positibong aksyon sa isyu, lalo’t mga kamag-anak nya ang sangkot, ay pumapabor sa mga galaw ng HLI management.

Ang ugat ng sigalot sa Luisita ay ang monopolyo sa lupa ng pamilya Conjuangco-Aquino. Anumang bihis ang gawin ng management, tulad ng SDO, ito pa rin monopolyo sa lupa at pyudal na pagsasamantala.

Suportahan natin ang pakikibaka ng mga magsasaka at manggagawang bukid ng Hacienda Luisita. Ipanawagan natin ang mga sumusunod mula sa Korte Suprema at sa rehimeng Aquino:

Ibasura ang Compromise Agreement!

Ibasura ang Stock Distribution Option!

Ipamahagi sa magsasaka ang lupa ng Hacienda Luisita!

Itigil ang militarisasyon sa Hacienda Luisita!

Hustisya para sa magsasaka ng Hacienda Luisita!

Ipaglaban ang tunay na reporma sa lupa!